همین دیشب، درست همین دیشب یه مطلب نوشتم و خواستم بذارم روی وبلاگ؛ آقا اینقدر قشنگ نوشته بودم که حرف نداشت، خودم که از طنزش داشتم روده‌بُر می‌شدم، نزدیک بود خفه شم. اما بعد تصمیم گرفتم روی وبلاگ نذارم، بعدش هم تصمیم گرفتم کلاً پاکش کنم و همین کار رو هم کردم.

یادمه تو کلاس نویسندگی می‌گفتن دچار "خودسانسوری" نشید؛ چند روزیه که من توی بعضی از جاهای بدنم همین درد رو یعنی خودسانسوری رو احساس می‌کنم؛ منظورم توی قلم و فکرمه. خب آخه قلم مثل عضوی از نویسنده‌ست.

مادرم که حال منو دید برام گل گاو زبون دم کرد، شب هم موقع خواب گفت باید جوشونده بخوری.

صفحه‌ی گوشی 1200 ام (دوازده دو صفر) را با شلوارم تمیز می‌کردم که ناگهان صفحه‌ی موبایلم شروع کرد به خاموش و روشن شدن؛ بعد شروع کرد به لرزش و ویبره‌ی شدید که تمام تنم داشت می‌لرزید. ناگهان گوشی از دستم پرت شد گوشه اتاق. بعد مثل اینکه پرواز کند مقداری از زمین بلند شد و معلق در هوا ماند. من که خیس عرق شده بودم و خشکم زده بود وحشت داشتم به گوشی نزدیک شوم. اساسی ترسیده بودم که این دیگر چه مدلش است که گوشی معلق در هوا مانده؟ خب یک چیزهایی شنیده بودیم که این گوشی‌های جدید و اَپِل و از این جور چیزها همه کاری می‌کنند، بچه نگه می‌دارند، آب پرتقال می‌گیرند، پوشک ایزی‌لایف سالمندان را عوض می‌کنند، وقتی تماس و پیامک‌های ناجور برایتان می‌آید و شما را ناراحت می‌کند گوشی به طور خودکار شما را دلداری می‌دهد، ولی آخر گوشی 1200 که نه وایرلسی دارد و نه بلوتوثی و خفن ترین کاری که با او می‌شود انجام داد استفاده از چراغ قوه‌ی نسبتاً پرنورش است، چرا در هوا این جوری معلق مانده است!؟ آقای من که شما باشی همین‌طور در کف و حیرت مانده بودم که ناگهان از درز و دروز گوشی دود شدیدی بیرون زد که کل اتاق را گرفت، به حدی که نمی‌توانستم جایی را ببینم. کمی که گذشت با دست دودها را دور کردم و فضای اتاق تا حدی قابل تشخیص شد.
آقا چشمتان روز بد نبیند به یک بار دیدم یک غول بی شاخ و دم جلویم سبز شده و مثل آدم‌های خون‌خوار و طلبکار به من زل زده است. نمی‌دانستم از ترس چه کار کنم، می‌خواستم داد بزنم اما صدایم بند آمده بود. می‌خواستم فرار کنم اما تمام اعضای بدنم خشک شده بود، دقیقاً مثل وقتی که در خواب بختک به جانتان می‌افتد و نمی‌توانید هیچ حرکتی بکنید؛ مادربزرگم می‌گفت هر وقت بختک در خواب و بیداری به سراغت آمد بسم الله بگو ولت می‌کند. اما دریغ از یک حرف که از دهان من بیرون بیاید، نفس به زور می‌کشیدم. غول گوشی صورتش را آورد جلوی صورت من و در حالی که دست‌هایش را بر سینه‌اش گذاشته بود گفت: «سلام ارباب، نترس من غول گوشی هستم. آرزو کن تا برایت برآورده کنم» من که هاج و واج نگاهش می‌کردم، مانده بودم که این غول از کجا پیدایش شده؟ آن هم چرا از گوشی 1200؟ معمولاً غول‌ها از چراغ یا قوری، یا شبیه این‌ها بیرون می‌آیند! غول که همین‌طور به من نگاه می‌کرد دوباره گفت: «ارباب آرزو کن که وقت ندارم امروز پنج شنبه است زودتر تعطیل می‌کنیم» غول که به عقب برگشت من کمی آرام شدم و نفس‌هایم کندتر شد. سلامی به غول کردم و اولین آرزویم را گفتم. با خودم گفتم خدا را چه دیدی، سنگ مفت است گنجشک هم مفت؛ ضرری که ندارد، هیچ کسی هم اینجا نیست بگوید که تو دیوانه شدی یا از این جور حرف‌ها.
با خودم گفتم اول از آرزوهای کوچک شروع کنم که اگر دروغکی بود خیلی ضایع نباشد. گفتم: «چند کیلو گوشت گوسفندی تازه می‌خوام» غول چشم‌هایش را بست و داشت به سختی به خودش فشار می‌آورد و دود از گوش‌هایش بیرون می‌زد، تصویر غول مدام قطع و وصل می‌شد، کمی که گذشت تصویر صاف شد و غول که نفس نفس می‌زد، گفت: «ارباب آرزویتان برآورده شد» گفتم: «پس کو؟!» گفت: «ارباب بسته های آرزویی ما در پکیج های سه تایی آماده شده است. سه تا آرزو که کردید همه را در یک پکیج به همراه یک عدد پماد سوختگی موضعی به عنوان هدیه به شما تحویل می‌دهیم» خواستم آرزوی دوم را بکنم که غول گفت: «فقط خواهشاً آرزوهای سنگین نکنید» گفتم: «کجاش سنگین بود؟» گفت: «آخر این روزها هر جا رفتم آرزو به این گرانی و سنگینی را برآورده نکرده بودم» آرزوی دوم و سوم را هم گفتم. غول داشت پکیج آرزوها را هولوگرام می‌زد که تصویر غول قطع و وصل شد و ناگهان ناپدید شد، بعد گوشی از هوا به زمین افتاد. با احتیاط رفتم طرف گوشی که دیدم باتری‌اش تمام شده است. با خودم گفتم: «شانس که نداریم!».
گوشی را برداشتم و زدم به برق. هنوز فیش شارژر را به گوشی زده یا نزده، پیامکی برایم آمد. پیامک را که باز کردم دیدم پیامک انصراف از دریافت یارانه‌هاست. پشت بندش دوباره پیامکی برایم آمد: «سلام ارباب، من غول گوشی هستم، گوشی خاموش شد فرصت نکردم پکیج را تحویل بدهم، یک پیامک خالی به شماره‌ی 125 بفرست تا پکیج را تحویل شما بدهند» من شوکه شده بودم از پیامک انصراف از دریافت یارانه و دیدن این غول زپرتی. پیامک غول را ری پلی (replay) کردم و نوشتم: «سلام غول عزیز، به خاطر فشار بیش از حدی که برای برآورده کردن آرزوهای من به تو آمد، من یک آرزو بیشتر ندارم و آن هم این‌که جان عزیزت دیگر طرف ما نیا. ما داشتیم زندگی‌مان را می‌کردیم ما را چه به این غلط‌ها که آرزوی گوشت را حتی در ذهن‌مان هم داشته باشیم. برو عزیز من برو. فقط اگر امکان دارد و زحمتی نیست آن پماد سوختگی موضعی را برای ما بفرست».

خرمگس رفت نشست روی یکی از قلمبه های سر مصدوم. مرد مصدوم دادش در آمد.
پروفسور به خرمگس گفت: «تو هم چفدر دوست داری روی سر آدم ها بنشینی.»
- خرمگس گفت: «من روی سر دو دسته از آدم ها بیشتر می نشینم. یک دسته آنهایی که به شیرینی فکر می کنند، یک دسته هم آن هایی که به کثافت فکر می کنند.»
- مصدوم گفت: «من داشتم به زنم فکر می کردم که بیچاره الآن چشم به راه است.»
- پروفسور گفت: «حتما اسم خانمتان شیرین است.»
- مصدوم گفت: «اتفاقا همین طور است.»
- خرمگس گفت: « نگفتم؟»*

* بخشی از کتاب "موسیقی عطر گل سرخ" نوشته عمران صلاحی

دستبردی در تک مصرعی از شیخ اجل سعدی و کار فلک:

• "آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار"*
  آن که عاشق نشود وقت بهار آدم نیست

• "آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار"
  مادرم کاش که سعدی می خواند

• "آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار"
  مشکل این است که بابای طرف آدم نیست

• "آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار"
  چه بهار و چه زمستان و چه پاییز منم عاشق تو

• "آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار"
  نیست امید که آدم بشوی در هر حال

................................

* سعدی علیه الرحمه 

سال نوتون و سال نو آرمیتا(ها) مبارک باشه؛ امیدوارم تو این سال جدید هیچ وقت دلتنگ نشید.

- سلام چند وقته وبلاگت به روز نشده، نیستی!

- دارم روی یه سوژه ی جدید برای مطلبم کار می کنم

- خب چی هست؟

- سوژه ام رو از یه خبری که پخش شد گرفتم. اخبار مدام اعلام می کنه که با شروع ایام نوروز شبکه های صدا و سیما با هم به مسابقه و نبرد پرداخته اند! تا مخاطب بیشتری به دست بیارن؛ من نمی فهمم این ها معنی ایام نوروز رو نمی شناسن؟! یا نمی دونن مسابقه یعنی چی؟! یا شاید هم نمی فهمن زیاد شدن آمار مخاطب چیه؟! من که ...

- اَه... تو هم همش گیر دادی به این صدا و سیما و برنامه هاش. حالمو داری به هم می زنی، یه نگاه به وبلاگت کردی ببینی از بی سوژه ای همه اش درباره ی صدا و سیما نوشتی؟!
کافیه تگ های (کلمات کلیدی) وبلاگت رو نگاه کنی ببینی چه قدر کلمه ی صدا و سیما و تلویزیون تکرار شده؟! واقعا خیلی بیکاری ها!

- ...

- چیه چرا ساکت شدی؟!

- شاید تو راست می گی؛ وقتی آدم می بینه این همه آمار طلاق زیاد شده، این همه پسر و دختر فراری از خونواده وجود داره، این همه آمار روابط ناصحیح قبل از ازدواج شیوع پیدا کرده، بعضی جاها برای راه انداختن یه محیط فرهنگی برای جوونا لنگ 500 هزار تومن پول هستن، یا ...، بعد آدم می بینه این ها اینقدر سرخوشند و همینجوری دارن آمار می دن که دارن با برنامه هاشون فرهنگ رو اعتلا می دن، بعد میان ماهواره ها رو جمع می کنند، آدم لجش می گیره دیگه، اصلا من دلم می خواد ماهواره داشته باشم، بابا به پیر به پیغمبر اون از خدا بی خبرای بی همه چیزِ اون وَر آب با همه ی برنامه های خاک بر سری شون، برنامه هاشون مفید تره برای اعتلای فرهنگمون.*

- مگه همه چیزو قراره صدا و سیما درست کنه؟!

- گفتم که شاید تو راست می گی، من فقط لجم می گیره بعضی وقتا

- می دونی اگه وبلاگت رو یکی بخونه که تو رو نمی شناسه می گه این بابا چه قدر طرفدار ماهواره و برنامه هاشه؟! چه قدر آدم غرب زده و ندید بدیدیه؟!

- ...

- باز ساکت شدی که

- شنیدی می گن شقیقه چه ربطی داره به گوزن؟!**

-----------------------------------------------------------------

* اوایل تاسیس شبکه ی فارسی 1 کلیپی با کیفیت و زیبا برای پخش اذان در ماه رمضان از این شبکه پخش می شد که آدم هِی نماز خوندش می اومد، هِی می اومد.

** نسخه ی اصلی این ضرب المثل کمی بی تربیتی است. البته این نسخه خیلی هم با نسخه اصلی فرق ندارد.

در یک اقدام ضربتی و دهان واکن، نیروی انتظامی در شرق استان تهران دست به جمع آوری آنتن های ماهواره زد.
آقا جانم برایتان بگوید که همه ی ساکنین این منطقه ی خاک برسر که همه اش پر است از حضور شیطان، افراد مرفه بی درد جامعه بوده اند و از روی سیری شکم و گرمی جا، هی می نشستند پای این برنامه های خاک برسری ماهواره و هی چیز های خاک بر سری می دیده اند و تلفن می زدند به این برنامه ها و هی به نظام فحش می داده اند. تازه این ها اینقدر بد بوده اند که با وجود آنکه سرمایه دار هستند و عضو کانون (نگارنده می افزاید که منظورهمان کانون قدرت و ثروت است) باز یارانه می گرفته اند و نمی آمده اند خودشان با دست خودشان یارانه شان را قطع کنند تا مستضعفین جامعه آنها را بستانند.
آقا من که شرمم می آید از این مردم که صبح تا شب پای این خاک بر سری ها می نشینند حرف بزنم؛ خودتان ببینید:

1. مستقیم برو، دست چپ، محله ی مرفهین بی درد 

2. باید مثل اینکه بیشتر تمرین کنم

3. اگه این هم بیفته توی جوی آب، امتیاز می گیرم می رم مرحله بعد

4. آخ جان، رفتم مرحله ی بعد 

5. این بد نیست برای نمونه بذاریم تو دفترمون، تا درس عبرت بشه برای بقیه

6. مَمَّد، مثل اینکه از مال شما خوششون نیومد، همین طوری انداختنش تو کوچه

7. مامان این یکی رو پیدا نکردن، بابا کارش درسته ها!

8. قربان این ها یه سری آهن آب دیده هستن که از خارج وارد کردیم